HOME
PATRON SZKOŁY 
MISJA

DYREKCJA SZKOŁY
HISTORIA SZKOŁY
STRUKTURA
ŻYCIE SZKOŁY
KOŁA ZAINTERESOWAŃ
PODRĘCZNIKI

GALERIA

ORGAN PROWADZĄCY
SPSK
REKRUTACJA

PATRON  SZKOŁY

Dzieciństwo

Karol Józef Wojtyła przyszedł na świat 18 maja 1920 roku w Wadowicach jako drugi syn Karola Wojtyły seniora i Emilii z Kaczorowskich. Ród Wojtyłów wywodzi się z Czańca koło Kęt i Lipnika (obecnie dzielnica Bielska-Białej), zaś ród Kaczorowskich pochodzi z Michałowa koło Szczebrzeszyna.

Dnia 20 czerwca 1920 roku Karol Wojtyła został ochrzczony w parafialnym kościele przy wadowickim Rynku Głównym. Rodzina Wojtyłów żyła skromnie. Jedynym źródłem utrzymania, była pensja ojca - wojskowego urzędnika w Powiatowej Komendzie Uzupełnień w stopniu porucznika. Matka pracowała dorywczo jako szwaczka. Brat Karola, Edmund, po ukończeniu wadowickiego gimnazjum studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W dzieciństwie Karola nazywano najczęściej zdrobnieniem imienia - Lolek. Był chłopcem bardzo utalentowanym i wysportowanym. Regularnie grał w piłkę nożną oraz jeździł na nartach. Bardzo ważnym elementem życia Karola były wycieczki krajoznawcze i spacery po okolicy Wadowic. W większości wycieczek towarzyszył mu ojciec.

Matka Karola zmarła w wyniku choroby krążenia 13 kwietnia 1929 roku, w wieku 45 lat. Trzy lata później, 5 grudnia 1932 roku, zmarł na szkarlatynę w wieku 26 lat Edmund, brat Karola. Chorobą zaraził się od swojej pacjentki w szpitalu w Bielsku. Od września 1930 roku, po zdaniu egzaminów wstępnych, Karol Wojtyła rozpoczął naukę w 8-letnim Państwowym Gimnazjum Męskim im. Marcina Wadowity w Wadowicach. Nie miał żadnych problemów z nauką. Już w tym wieku, według jego katechetów, wyróżniała go ogromna wiara. W pierwszej klasie ks. Kazimierz Figlewicz zachęcił go do przystąpienia do kółka ministranckiego, którego stał się prezesem. Katecheta ten miał znaczny wpływ na rozwój duchowy młodego Karola Wojtyły. W okresie gimnazjalnym objawił się też talent aktorski i pisarski Karola wynikający z jego zamiłowania do poezji. Podczas nauki występował w przedstawieniach Kółka Teatralnego stworzonego przez polonistów z wadowickich gimnazjów: żeńskiego im. Michaliny Mościckiej i męskiego im. Marcina Wadowity.

Studia

14 maja 1938 Karol Wojtyła zakończył naukę w gimnazjum, otrzymując świadectwo maturalne z oceną celującą, która umożliwiała mu podjęcie studiów na większości uczelni bez egzaminów wstępnych. Karol Wojtyła wybrał studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Naukę rozpoczął w październiku 1938 roku. Równocześnie podczas studiów uczył się dodatkowo języka staro-cerkiewno-słowiańskiego, niemieckiego i francuskiego. W pierwszym roku studiów Karol przeprowadził się wraz z ojcem do rodzinnego domu matki przy ul. Tynieckiej 10 w Krakowie. We wrześniu 1939 roku Karol uciekł z ojcem przed Niemcami na wschód. Po dojściu do Sanu zostali zmuszeni do powrotu z powodu nadciągającej na Polskę od wschodu Armii Czerwonej i złego stanu zdrowia ojca. Wobec likwidacji przez nazistów szkolnictwa wyższego i niższego w Generalnym Gubernatorswie, Karol podlegał obowiązkowi pracy. Na utrzymanie siebie i ojca zarabiał początkowo jako goniec sklepowy w firmie swojego ojca chrzestnego, szwagra matki. Od września 1940 roku pracował fizycznie w kamieniołomach fabryki sody kaustycznej Solway, a rok później został przeniesiony do tak samo wyczerpującej pracy w tzw. oczyszczalni w Borku Fałęckim. W tym okresie Karol związał się z organizacją podziemną "Unia", powiązaną ze środowiskiem katolickim, która starała się między innymi ochraniać zagrożonych Żydów. Równocześnie należał do kręgu teatralnego Tadeusza Kudlińskiego i współtworzył Teatr Rapsodyczny, którego pierwsza premiera odbyła się 1 listopada 1941 roku.

Dnia 18 lutego 1941 roku po długiej chorobie zmarł ojciec Karola. W 1942 i 1943 roku,  Karol jako reprezentant krakowskiej społeczności akademickiej, udawał się do Częstochowy, by odnowić śluby jasnogórskie.

Rozstanie Wojtyły z teatrem nastąpiło w 1942 roku, gdy postanowił studiować teologię i wstąpił do tajnego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie oraz rozpoczął w konspiracji studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Początkowo zastanawiał się nad wstąpieniem do zakonu Karmelitów Bosych. Jednak te rozterki ostatecznie pomógł mu rozstrzygnąć książę Metropolita Adam Sapieha, który cały czas czuwał nad alumnami w seminarium. W lutym 1944 roku Karol został poważnie ranny w wyniku potrącenia przez ciężarówkę i spędził 2 tygodnie w klinice chirurgicznej. W okresie od kwietnia 1945 do sierpnia 1946 roku Karol Wojtyła pracował na uczelni jako młodszy asystent i prowadził seminaria z historii dogmatu. Ostatnie egzaminy związane ze swoimi studiami zdał w 1946 roku w większości celująco.

Kapłaństwo

Już 1 listopada 1946 roku kardynał Adam Stefan Sapieha wyświęcił Karola Wojtyłę na księdza w kaplicy, w pałacu przy ulicy Franciszkańskiej. 2 listopada neoprezbiter odprawił Mszę św. prymicyjną w krypcie św. Leonarda w katedrze na Wawelu. 16 listopada 1946 roku alumn Metropolitalnego Seminarium Duchownego Karol Wojtyła został subdiakonem, a tydzień później diakonem. 15 listopada Karol Wojtyła wraz z klerykiem Stanisławem Starowieyskim poprzez Paryż wyjechał do Rzymu, aby kontynuować studia teologiczne na uczelni Instituto Internazionale Angelicum (teraz Papieski Uniwersytet im. św. Tomasza z Akwinu w Rzymie).

Przez okres studiów zamieszkiwał w Kolegium Belgijskim, gdzie poznał wielu duchownych z krajów frankońskich oraz z USA. W czerwcu 1948 roku Karol ukończył studia z dyplomem summa cum laude. Pod kierunkiem wytrawnego teologa, dominikanina Reginalda Garrigou-Lagrange'a napisał pracę doktorancką pt. "Zagadnienia wiary u świętego Jana od Krzyża"; praca nie została jednak formalnie uznana przez Angelicum, gdyż doktoranta nie było stać na wydanie jej drukiem, co stanowiło konieczny warunek, aby praca uzyskała stopień doktorski. Tytuł ten został mu przyznany dopiero w Polsce.

W lipcu 1948 roku, na okres 7 miesięcy Karol Wojtyła został skierowany do pracy w parafii Niegowić pod Krakowem, gdzie spełniał zadania wikarego i katechety. Od tego momentu rozpoczął się dla młodego księdza okres wycieczek i podróży z młodzieżą po Polsce. Wolny czas zawsze starał się spędzać z chłopcami i dziewczętami na łonie natury. W listopadzie 1948 roku otrzymał dyplom magistra teologii UJ, a już miesiąc później przyznano mu tytuł doktora teologii na podstawie jego rozprawy „Doktryna wiary u św. Jana od Krzyża”. W marcu 1949 roku Karol Wojtyła został przeniesiony do parafii św. Floriana w Krakowie. Tam też założył mieszany chorał gregoriański.

Karol nadal wyprawiał się na wycieczki z młodziezš. Podczas wielu wypraw ksiądz Wojtyła starał się zmylić ówczesną milicję i dlatego zdejmował sutannę i kazał nazywać się „wujkiem”. Pierwsza duża wyprawa z rodzinš odbyła się w sierpniu 1953 roku w Bieszczadach, 2 tygodnie wędrówki z 20 kilogramowym plecakiem. Szlaki były często trudne, jak zauważył raz jeden z uczestników: Jak kiedyś Wujek zostanie papieżem, to za takie wędrówki odpustów będzie udzielał.Później były też spływy kajakowe, pielgrzymki rowerowe do Częstochowy.

W 1951 roku po śmierci kardynała Sapiehy, Karol Wojtyła został skierowany na urlop w celu ukończenia pracy habilitacyjnej. W tym okresie dużo uwagi poświęcił także pracy publicystycznej. Pisał wiele m.in. na temat chrześcijańskiej etyki seksualizmu. Dnia 12 grudnia 1953 roku jego praca "Ocena możliwości oparcia etyki chrześcijańskiej na założeniach systemu Maxa Schelera" została przyjęta jednogłośnie przez Radę Wydziału Teologicznego UJ, jednak Wojtyła nie uzyskał habilitacji z powodu odmowy Ministerstwa Oświaty. Karol Wojtyła powrócił do przerwanych obowiązków. Wykładał m.in. w seminariach diecezji: krakowskiej, katowickiej i częstochowskiej (mieściły się one wszystkie w Krakowie) oraz na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1956 roku otrzymał stały etat na KUL. Jego wykłady obejmowały głównie teologię moralną i etykę małżeńską.

Biskupstwo

W lipcu 1958 roku Karol Wojtyła został mianowany przez papieża Piusa XII biskupem tytularnym Ombrii, a także biskupem pomocniczym archiediecezji krakowskiej. Konsekracji biskupiej księdza Karola Wojtyły, dokonał 28 września 1958 w katedrze na Wawelu metropolita krakowski i lwowski, arcybiskup Eugeniusz Baziak. Współkonsekratorami byli biskupi Franciszek Jop i Bolesław Kominek. W 1962 roku został krajowym duszpasterzem środowisk twórczych i inteligencji. Na okres biskupstwa Karola Wojtyły przypadły też obrady Soboru Watykańskiego II, w których aktywnie uczestniczył. Już w tym okresie Karol Wojtyła bardzo dużo czasu poświęcał na podróże zagraniczne w celach ewangelizacyjnych i religijnych.

30 grudnia 1963, półtora roku po śmierci swego poprzednika, arcybiskupa Eugeniusza Baziaka, Karol Wojtyła został mianowany arcybiskupem metropolitą krakowskim. Podczas konsystorza 26 czerwca 1967 został nominowany na kardynała. 29 czerwca 1967 roku otrzymał w Kaplicy Sykstyńskiej od papieża Pawła VI czerwony biret, a jego kościołem tytularnym stał się kościół św. Cezarego Męczennika na Palatynie. 2 października 1978 roku kardynał Wojtyła wyjechał z prymasem Wyszyńskim na konklawe po śmierci Jana Pawła I, zwanego „Papieżem Uśmiechu”, który zmarł po miesiącu swojej papieskiej posługi. Na zwołanym drugim konklawe w 1978 roku, Wojtyła został wybrany na papieża i przybrał imię Jana Pawła II. Wynik wyboru ogłoszono 16 października o 18:44.

Konklawe

Konklawe, które odbyło się w październiku 1978 roku, to konklawe zorganizowane po nagłej śmierci papieża Jana Pawła I, którego pontyfikat trwał zaledwie 33 dni, do 28 września 1978. Kościół katolicki oczekiwał, że pontyfikat papieża wybranego w czasie konklawe w sierpniu 1978 będzie trwał przynajmniej dekadę, jednak już po sześciu tygodniach należało ponownie dokonać wyboru głowy kościoła katolickiego na świecie. Konklawe rozpoczęło się 14 października, uczestniczyło w nim 111 kardynałów (w tym 25 z Włoch), między nimi Karol Wojtyła. Wśród papabili, jako dwaj główni kandydaci na nowego papieża wymieniani byli kardynał Giuseppe Siri, konserwatywny arcybiskup Genui, oraz liberalny Giovanni Benelli, arcybiskup Florencji jako bliski współpracownik Jana Pawła I. Pod uwagę brany był także Sebastiano Baggio. Według późniejszych relacji, stronnicy Benelliego byli pewni co do jego wyboru na papieża.

Do wyboru nowego papieża potrzeba było większości dwóch trzecich głosów plus jeden głos, jednak w pierwszych czterech głosowaniach żaden z kandydatów nie zbliżył się do wymaganej liczby 74 głosów. Kardynał Franz König, wpływowy i szeroko respektowany arcybiskup Wiednia, zasugerował wówczas kandydaturę kardynała kompromisowego, jakim miał być kardynał Karol Wojtyła z Polski. Stronnicy Siriego opowiedzieli się za kandydaturą Karola Wojtyły jako środka jednoczącego katolików. Podczas ostatniego, 8. głosowania, mającego miejsce o godz. 16:30 w poniedziałek 16 października, Karol Wojtyła, zgodnie z późniejszymi relacjami, miał uzyskać 99 głosów, co było liczbą dużo większą niż wymagane minimum. Wojtyła, zapytany, czy zgadza się z wyborem kolegium kardynalskiego, odpowiedział twierdząco. Przybrał wtedy imię Jana Pawła II. Karol Wojtyła został pierwszym papieżem nie - Włochem od czasów Holendra Hadriana VI, który został wybrany w 1522.

O godzinie 18:18 ukazał się biały dym zwiastujący dokonanie wyboru. Oficjalne ogłoszenie wiernym rezultatów konklawe nastąpiło o 18:44. Kardynał Pericle Felici przedstawił je zwyczajową formułą: "Annuntio vobis gaudium magnum (Zwiastuję Wam radość wielką) – Habemus Papam: – (mamy Papieża!) – Eminentissimum ac Reverendissimum Dominum, Dominum (...) (a następnie przedstawił nowego papieża) Carolum Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalem Wojtyla qui sibi nomen imposuit Ioannis Pauli (Secundi)! (Karol, Świętego Rzymskiego Kościoła kardynał Wojtyła, który przyjął imię Jana Pawła /Drugiego/ !)". Jan Paweł II powiedział do tłumów: "Najwybitniejsi kardynałowie powołali nowego biskupa Rzymu. Powołali go z dalekiego kraju, z dalekiego, ale jednocześnie jakże bliskiego poprzez komunię w chrześcijańskiej wierze i tradycji (...). Nie wiem, czy będę umiał dobrze wysłowić się w waszym... naszym języku włoskim. Gdybym się pomylił, to mnie poprawcie."

Pielgrzymki

Charakterystycznym elementem pontyfikatu Jana Pawła II były liczne podróże zagraniczne. Odbył ich 104, odwiedzając wszystkie zamieszkane kontynenty. Celem pierwszej ze 104 pielgrzymek zagranicznych pielgrzymek Ojca Świętego były Dominikana, Meksyk i Wyspy Bahama. Papież podkreślał, że Kościół troszczy się o Amerykę Łacińską, którą zamieszkuje największa liczba katolików na świecie, oraz dostrzega problemy najbiedniejszych i niesprawiedliwość społeczną. W wielu miejscach, które odwiedził Jan Paweł II, nigdy przedtem nie postawił stopy żaden papież. Był m.in. pierwszym papieżem, który odwiedził Wielką Brytanię (od roku 1534 Kościół Anglii nie uznaje władzy zwierzchniej Stolicy Apostolskiej). Był też pierwszym w historii następcą św. Piotra, który odwiedził synagogę. Miało to miejsce 13 kwietnia 1986 roku w Rzymie. Mimo wielu zabiegów nie udało mu się odbyć pielgrzymki do Rosji; prawdopodobnie ze względu na niechęć ze strony patriarchatu moskiewskiego, który zarzuca Watykanowi prozelityzm. Jan Paweł II jako papież odwiedził m.in. Polskę (8 razy), USA (7 razy), Francję (7 razy).

Podróże apostolskie do Polski:

1        I pielgrzymka (2-10 czerwca 1979)

2        II pielgrzymka (16-23 czerwca 1983)

3        III pielgrzymka (8-14 czerwca 1987)

4        IV pielgrzymka (1-9 czerwca, 13–20 sierpnia 1991)

5        V pielgrzymka (22 maja 1995)

6        VI pielgrzymka (31 maja–10 czerwca 1997)

7        VII pielgrzymka (5-17 czerwca 1999)

8        VIII pielgrzymka (16-19 sierpnia 2002)

Zamach

W dniu 13 maja 1981, podczas audiencji generalnej na Placu św. Piotra w Rzymie o godzinie 17:19, Jan Paweł II został postrzelony przez tureckiego zamachowca Mehmeta Ali Agcę w brzuch oraz rękę. Ranny Ojciec Święty osunął się w ramiona stojącego za nim sekretarza Dziwisza. Ochrona przewiozła Jana Pawła II do kliniki Gemelli, gdzie papieża poddano bardzo ciężkiej sześciogodzinnej operacji. Do pełni zdrowia jednak nigdy nie wrócił. Ojciec Święty wierzył, że swoje ocalenie zawdzięczał wstawiennictwu Matki Bożej. Wyraził to słowami: Jedna ręka strzelała a inna kierowała kulę. Wierni dostrzegli pewien związek. Zamach miał miejsce 13 maja podobnie jak pierwsze objawienie Matki Boskiej w Fatimie w roku 1917.

Jan Paweł II spędził na rehabilitacji w szpitalu 22 dni. Potem wielokrotnie cierpiał z powodu różnorodnych dolegliwości będących następstwem postrzału. Ojciec Święty nigdy nie ukrywał swoich niedomagań przed wiernymi ukazując wszystkim oblicze zwykłego człowieka poddanego cierpieniu. Mocodawcy, którzy wydali rozkaz do przeprowadzenie zamachu, pozostali jak dotąd nieznani. Podejrzewano np. że Ali Agca działał na zlecenie bułgarskiej służby bezpieczeństwa, której działania miało inspirować radzieckie KGB. Ostatecznie "bułgarski ślad" uznany został za fałszywy. Badania archiwów ujawniły, że istniała szansa na udaremnienie zamachu. Niestety sygnały ostrzegawcze przekazane przez amerykańską CIA zostały zlekceważone. Po zamachu otoczenie papieża wprowadziło specjalne środki bezpieczeństwa. Papamobil, czyli specjalny pojazd wykonany dla Ojca Świętego do poruszania się wśród witających go tłumów, został odpowiednio opancerzony. Podziwiać można natomiast postawę Jana Pawła II, który nazwał tureckiego zamachowca swoim bratem, a dwa lata później (27 grudnia 1983) odwiedził więzienie Rebibbia, gdzie ponad 20 minut rozmawiał z Agcą. Nikt jednak nigdy nie poznał treści ich rozmowy. W 1999 roku Papież osobiście wystąpił z prośbą do prezydenta Włoch o ułaskawienie więźnia.

Choroba

Jan Paweł II od początku lat 90. cierpiał na postępującą chorobę Parkinsona. Mimo licznych spekulacji i sugestii ustąpienia z funkcji, które nasilały się w mediach zwłaszcza podczas kolejnych pobytów papieża w szpitalu, pełnił ją aż do śmierci. Jego długoletnie zmagania z chorobą i starością są osobistym przykładem głoszonych na ten temat poglądów, w których podkreślał godność ludzkiego cierpienia i odnosił je do męki Chrystusa. 13 maja 1992 papież ustanowił nawet Światowy Dzień Chorego.

Nagłe pogorszenie stanu zdrowia papieża zapoczątkowane było grypą oraz zabiegiem tracheotomii. Karol Wojtyła zmarł 2 kwietnia 2005, w 9665. dniu swojego pontyfikatu po zakończeniu Apelu Jasnogórskiego, w pierwszą sobotę miesiąca i wigilię Święta Miłosierdzia Bożego, które sam ustanowił w 2000 roku na pierwszą niedzielę po Wielkanocy, kanonizując siostrę Faustynę Kowalską, oraz dwa dni przed świętem Zwiastowania NMP (dzień świętości życia, którego był orędownikiem). W ciągu ostatnich dwóch dni życia nieustannie towarzyszyli mu wierni z całego świata, śledząc na bieżąco wiadomości dochodzące z Watykanu.

Śmierć

W czwartek 31 marca tuż po godzinie 11, gdy Jan Paweł II udał się do swej prywatnej kaplicy, doznał silnych dreszczy, po których dostał temperatury 39,6 stopnia. Był to początek ciężkiego szoku septycznego połączonego z zapaścią sercowo-naczyniową. Wywołała je infekcja dróg moczowych w osłabionym chorobą Parkinsona i niewydolnością oddechową organizmie. Uszanowano wolę papieża, który chciał pozostać w domu. Podczas mszy przy jego łożu, którą Jan Paweł II koncelebrował z przymkniętymi oczyma, kardynał Marian Jaworski udzielił mu ostatniego namaszczenia.

2 kwietnia, w dniu śmierci, o godzinie 7.30 rano papież, zaczął tracić przytomność, a późnym porankiem przyjął jeszcze watykańskiego sekretarza stanu kardynała Angelo Sodano. Później tego samego dnia doszło do gwałtownego wzrostu temperatury. Około godziny 15.30 bardzo słabym głosem papież powiedział: "Pozwólcie mi iść do domu Ojca". O godzinie 19 wszedł w stan śpiączki, a monitor wykazał postępujący zanik funkcji życiowych. Osobisty papieski lekarz Renato Buzzonetti stwierdził śmierć Jana Pawła II o godzinie 21.37, ale elektrokardiogram wyłączono dopiero po 20 minutach od tej chwili. 7 kwietnia 2005 roku został opublikowany testament Jana Pawła II.

Testament

Testament Jana Pawła II jest dokumentem napisanym przez papieża Jana Pawła II i zapieczętowany papieską pieczęcią, który odpowiada ostatniej woli ludzi świeckich. Testament ten wzorowany był na testamencie papieża Pawła VI. Pierwszy wpis w testamencie jest datowany na 6 marca 1979, a ostatni na 18 marca 2000 roku. Poszczególne wpisy powstawały w czasie papieskich rekolekcji. Dokument został napisany po polsku i zawiera między innymi polecenia dotyczące pochówku Karola Wojtyły oraz prywatnych zapisków.

Wykonawcą ostatniej woli Jana Pawła II ma być jego wieloletni osobisty sekretarz, abp Stanisław Dziwisz. Testament odczytało kolegium kardynałów po śmierci Jana Pawła II kamerling Eduardo Martínez Somalo i kardynał Joseph Ratzinger (późniejszy papież). Testament został opublikowany po polsku i po włosku 7 kwietnia 2005. W pierwotnym tłumaczeniu włoskim zabrakło jednozdaniowej informacji o pochówku papieża, prawdopodobnie było to niedopatrzenie ze strony tłumacza.

Pogrzeb

Pogrzeb Jana Pawła II odbył się w piątek 8 kwietnia 2005 r. Trumnę z prostych desek z drewna cyprysowego (symbolu nieśmiertelności) ustawiono wprost na rozłożonym na bruku placu św. Piotra dywanie. Mszy Świętej koncelebrowanej przez kolegium kardynalskie i patriarchów katolickich Kościołów wschodnich przewodniczył dziekan kolegium, kardynał Joseph Ratzinger (jedenaście dni później wybrano go na nowego papieża - Benedykta XVI). Uczestniczyło w niej na placu św. Piotra ok. 300 tysięcy wiernych oraz 200 prezydentów i premierów, a także przedstawiciele wszystkich wyznań świata, w tym duchowni islamscy i żydowscy.

Wielu zgromadzonych na uroczystości ludzi miało ze sobą transparenty z włoskim napisem "santo subito" ("święty natychmiast"), przy pomocy których postulowali uznanie Jana Pawła II świętym "z woli ludu" i niezwłocznie. W całym Rzymie przed ekranami rozstawionymi w wielu miejscach miasta zgromadziło się 5 mln ludzi, w tym ok. 1,5 mln Polaków. Po zakończeniu nabożeństwa żałobnego, w asyście tylko duchownych z najbliższego otoczenia, papież został pochowany w podziemiach bazyliki św. Piotra w Watykanie, w krypcie Jana XXIII, beatyfikowanego w 2000 roku. Prosty grobowiec o głębokości 1,7 m, przykryty marmurową płytą z napisem "Ioannes Paulus II 1920-2005", jest spełnieniem zapisu z testamentu, który mówił o "prostym grobie w ziemi".

Grobowiec Jana Pawła II znajduje w krypcie w pobliżu miejsca, gdzie według tradycji znajduje się grobowiec św. Piotra. Procesji z trumną przewodniczył kardynał kamerling, Eduardo Martinez Somalo. W Grotach Watykańskich trumnę złożono w drugiej, cynkowej, którą szczelnie zalutowano, a tę w trzeciej, wykonanej z drewna orzechowego. Do trumny został włożony woreczek z medalami wybitymi w czasie pontyfikatu Jana Pawła II oraz umieszczony w ołowianym pojemniku akt, który zawiera najważniejsze fakty z okresu jego pontyfikatu. Trumny zostały opatrzone watykańskimi pieczęciami. W złożeniu trumny uczestniczyli jedynie najbliżsi współpracownicy papieża, arcybiskupi Stanisław Dziwisz i Piero Marini.

Beatyfikacja

Po śmierci papieża, wielu duchownych przedstawicieli Watykanu, a także wielu wiernych oraz w mass-mediach zaczęto dodawać mu nowy przydomek nazywając go Janem Pawłem Wielkim. Tylko trzech papieży w historii Kościoła katolickiego nosiło taki przydomek. Przydomek ten pojawił się po raz pierwszy w homilii wygłoszonej przez kardynała Angelo Sodano w czasie żałobnej mszy na placu św. Piotra w niedzielę 3 kwietnia 2005 (nazajutrz po śmierci Jana Pawła II) oraz w publikacjach Tygodnika Powszechnego. Również nowy papież, Benedykt XVI, rozpoczął swoje wystąpienie od słów: "Po wielkim papieżu Janie Pawle II...". Wyraz temu daje często, kiedy wspomina swojego poprzednika.

13 maja 2005 papież Benedykt XVI zezwolił na natychmiastowe rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego Jana Pawła II, udzielając dyspensy od pięcioletniego okresu oczekiwania od śmierci kandydata, jaki jest wymagany przez prawo kanoniczne. Od momentu zezwolenia na rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego Janowi Pawłowi II przysługuje tytuł Sługi Bożego. Formalne proces rozpoczął się 28 czerwca 2005 kiedy zaprzysiężeni zostali członkowie trybunału beatyfikacyjnego. Postulatorem procesu został polski ksiądz Sławomir Oder. Zadaniem księdza Odera jest dowiedzenie świętości Jana Pawła II przed trybunałem beatyfikacyjnym. Musi on zdobyć świadectwa dotyczące różnych etapów życia Karola Wojtyły – z okresu młodzieńczego, seminaryjnego, pracy kapłańskiej. Będzie musiał poszukać również świadków z okresu papieskiego. Ksiądz Oder ma za zadanie potwierdzić wiarygodność co najmniej jednego cudu dokonanego za wstawiennictwem Jana Pawła II.

Twórczość

Karol Wojtyła jako poeta był zafascynowany romantyzmem, a szczególnie twórczością Norwida. Swoje wczesne utwory publikował od roku 1950 w prasie katolickiej pod pseudonimami literackimi Andrzej Jawień, AJ i Piotr Jasień, a po 1961 roku - Stanisław Andrzej Gruda. Był wieloletnim współpracownikiem Tygodnika Powszechnego. Wszelka działalność artystyczna (wcześniej aktorstwo, później twórczość literacka) zakończyła się z chwilą jego wyboru na papieża. Jedynym wyjątkiem jest wydany 6 marca 2003 poemat "Tryptyk rzymski", który sygnował już jako Jan Paweł II.

W roku 1999 udziałem Jana Pawła II ukazała się płyta CD pt. "Abba Pater", na której znalazła się muzyka we fragmentach śpiewana przez Jana Pawła II w muzycznym opracowaniu Leonardo de Amicis’a oraz Stefano Mainetti’ego. Ten projekt muzyczny powstał dla uczczenia oficjalnych obchodów 2000-lecia chrześcijaństwa oraz jubileuszu dwudziestolecia pontyfikatu Jana Pawła II. Jest on pierwszym w historii wydawnictwem muzycznym z udziałem papieża. Powstał przy udziale Radia Watykańskiego i pod patronatem nuncjatur apostolskich w kilku krajach. Utwór "Pater Noster" pochodzący z płyty CD, ukazał się również jako film.